ഒരു പത്ര വായനക്കാരൻ്റെ ദു:ഖം പത്രവായന മലയാളിയുടെ ബലഹീനതയാണ്. രാവിലെ പത്രം കിട്ടിയില്ലങ്കിൽ ഞാനും അസ്വസ്ഥനാകും.അമേരിക്കയിലും യൂറോപ്പിലും ഒന്നും ദിനപ്പത്രങ്ങൾ വീട്ടിൽ കിട്ടുന്ന ശീലമില്ല. റെയിൽവെ സ്റ്റേഷനിലോ മാനു പൊതു ഇടങ്ങളിലോ വച്ചിരിക്കും ആവശ്യമുള്ളവർക്ക് എടുത്തു വായിക്കാം. കാത്തിരുന്ന പത്രം വന്നപ്പഴേ ഓടിച്ചെന്നെടുത്തു. ചൂടു ചായയുമായി ചാരുകസേരയിൽ സ്വസ്തമായിരുന്നാണ് വായന. ആദ്യ പേജ് മുഴുവൻ പരസ്യം. രണ്ടാമത്തെ പേജും തഥൈവ. മൂന്നും നാലും അഞ്ചും പേജ് മുഴുവവൻ ദീർഘാസ് ഉൾപ്പടെ ഗവന്മേൻ്റ് പരസ്യങ്ങൾ. പിന്നെ പ്രാദേശിക പേജാണ്. അവിടെ അമ്പലങ്ങളും പള്ളികളും കയ്യടക്കിയിരിക്കുകയാണ് സമാധാനമായി. അവസാനമാകാറായപ്പോൾ ആദ്യ പേജ് കണ്ടു കിട്ടി. അതിലും പകുതി പരസ്യം.ഒരു ബലാൽസംഗം തട്ടിക്കൊണ്ടു പോകൽ പിന്നെ ആക്സിഡൻ്റുകൾ: അടുത്ത പേജ് എഡിറ്റോറിയൽ പേജാണ്. അതിലെങ്കിലും പരിസ്ഥിതി ആഘാതത്തെപ്പറ്റിയോ, സാമ്പത്തിക മാന്ദ്യത്തെപ്പറ്റിയോ, തൊഴിലില്ലായ്മ്മ പരിഹാരത്തെപ്പറ്റിയോ കാണുമെന്നു കരുതി. തെറ്റി.അവിടെയും സെൻസേഷണൽ വാർത്തകൾ മാത്രം.. അടുത്ത പേജിൽ പകുതി മാട്രിമോണിയൽ, മാന്ത്രിക ഏലസ് , ചാത്തൻ സേവ തുടങ്ങിയവയുടെ പരസ്യങ്ങൾ. പിന്നെ നിങ്ങൾക്ക് വീട്ടിലിരുന്നും പരസ്യം ചെയ്യാം എന്നൊരറിയിപ്പും. അടുത്ത പേജിൽ ആരോഗ്യപരിപാലനത്തെപ്പറ്റി ഒരു ഫീച്ചർ. സമാധാനമായി.ആർത്തിയോടെ വായിച്ചു .അവസാനമാണറിയുന്നത് അതൊരു മൾട്ടിനാഷണൽ ഹൊസ്പ്പിറ്റലിൻ്റെ പരസ്യമായിരുന്നു എന്ന്. അടുത്ത പേജ് മുഴുവൻ ചരമക്കോളം. ഇനിയുള്ളത് സ്പോട്സ് കൊളമാണ്. അതു മാത്രം ചില ഗൊസിപ്പുകൾ ഉണ്ടങ്കിലും നന്നായി കവർ ചെയ്തിട്ടുണ്ട്. അത്രയുoആശ്വാസം! കൂടെ നാലു പേജുള്ള ഒരു സപ്ലിമെൻ്റാണ് അത് മുഴുവനായി ഒരു സൂപ്പർ മാർക്കറ്റിൻ്റെ പരസ്യം അവസാന പേജും വായിച്ചു തീർത്തപ്പോൾ മാസം 350 രൂപാ കൊടുക്കുന്ന പാവം എൻ്റെ കണ്ണു നിറഞ്ഞു പോയി.